Baby hoedje

Mama ik heb hoedje voor baby gemaakt zei mijn dochter. Onze dochter houdt van scheuren. Zo werd ook de mooie Sinterklaas hoed aan gort gescheurd. Maar het was voor een goed doel. Namelijk voor baby. Ik kreeg er een warm gevoel bij. Och wat zou dat mooi zijn, als ik dit hoedje op het hoofdje van onze baby zou kunnen zetten. Ik zie het zo voor me. Hoe we volgend jaar vol trots het hoedje op het hoofdje van baby zetten.

Helaas is het nog lang niet zover dat er een baby in de aantocht is. Maar ik blijf wensen en dromen. Wie weet volgend jaar december?! Toch vind ik het heel moeilijk om te geloven dat het nog gaat lukken. Het zou mooi zijn als ik mild en zonder oordeel afwacht en erop vertrouw dat het goed komt.

Maar oh dat stemmetje in mijn hoofd en die soms opvlammende emoties zijn er ook nog. Zie je wel het lukt niet, het gaat niet meer lukken, verdriet, boosheid en frustratie. Momenteel is het even rustig in mijn hoofd en de emoties zijn weer wat gekalmeerd. Ik zit nu in de derde week van de cyclus. Dus er is weer hoop dat het misschien toch wel lukt ;-).

Ik zie nu al tegen Oud en Nieuw op. En mijn verjaardag in januari wil ik graag geruisloos  voorbij laten gaan. Deze momenten zijn het moeilijkst. Dan voel ik boosheid, verdriet en onzekerheid. Omdat het weer niet gelukt is afgelopen jaar. En omdat het onzeker is of het nog gaat lukken.

Mag ik alsjeblieft even verdwijnen? Of durf ik de komend tijd in liefde en mildheid mijn emoties te omarmen en misschien wel te delen met anderen? Mag ik huilen onder de kerstboom van geluk en van verdriet, mag ik huilen als de eerste vuurpijl verschijnt? Mag ik huilen als mensen mij feliciteren. Mag ik huilen als ik in januari een geboortekaartje in de brievenbus vindt van een vriendin. Mag ik huilen om het lege gevoel, het gemis. Ja dat mag. Huil maar, het is goed zo.

img_2093

 

 

 

 

Advertenties

Stil verdriet

Mijn partner kwam vorige week thuis. Hij zei: “ik kwam vriendin H tegen”. Ze gaat volgende week met zwangerschapsverlof. Bam. Die zit. Oh en ze heeft een enorme bolle buik. Jammer dat het bij ons nog steeds niet lukt hè zei hij.

Ik was blij dat hij zijn gevoelens ook met mij deelde en dat we hetzelfde erover denken. Het nieuws maakte me wel opstandig en onrustig merkte ik. Naar mate de week vorderde merkte ik spanning in mijn borstkas, keel en schouders. Ik voelde dat er wat gaande was maar kon nog niet precies duiden wat.

En ineens halverwege de week ontplofte ik van woede om een kleine futiliteit. De camera aansluiting voor de computer was verdwenen. Eigen schuld dikke bult. Tierend en vloekend liep ik door huis. Achteraf schaam ik me dood :-(.

Ergens voelde ik dat deze de boosheid helemaal niet maken had met een kabeltje van de computer maar met mijn kinderwens…. Vandaag kwam manlief thuis en gaf aan vriendin H weer tegengekomen te zijn. Hij zei: “nu is ze met zwangerschapsverlof en ze was lekkere kaasjes bij de kaasboer aan het halen”. En dat…. was de druppel die mijn emotionele emmer deed overlopen. Eerst tieren en mopperen en erna kwamen de tranen.

Zo verdrietig om elke maand af te wachten in spanning en weer een teleurstelling te moeten verwerken. Zo verdrietig dat ik ook zo graag een broertje of zusje wens voor onze dochter. Zo verdrietig omdat ik ook zo graag nog een keer zwanger wil zijn. Verdrietig omdat ik ook zo graag zwangerschapsverlof zou wensen. Mogen genieten van een paar dagen vrij en je kindje in je buik voelen. En vol spanning afwachten op je kindje.

Even later liep ik de woonkamer in en zag een grote knuffelbeer van mijn dochter. Deze heeft ze in de twee jaar nooit mee naar beneden genomen. En toevallig nu wel ;-). Ik pak de beer en huil tranen met tuiten. Alles mag er even uitkomen. Zo phoe dat lucht op. Ik kan zelfs weer een beetje lachen.  En straks als ik mijn dochter weer thuis is ga ik haar en manlief een hele dikke knuffel geven en zeggen hoeveel ik van ze hou.

stil-verdriet-tweedekinderwens

 

 

 

Zonde

Mmmhh even een kop koffie met een plaatje koek. Ik voel me een beetje slecht over deze zonde. Er wordt beweerd dat koffie slecht zou zijn. Dat je er niet zwanger door kunt worden of dat het een miskraam zou veroorzaken. Dus je begrijpt dat ik na 5 miskramen en jaren wachten wel onzeker wordt over deze “zonde”. En toch denk ik jammer dan. Want ik heb geen leven meer als ik overal op moet letten. Voorheen deed ik dit wel. Het gevolg was dat ik erg ongelukkig werd.

Maar ja je doet er alles aan. Als ik stront zou moeten vreten omdat dat helpt zou ik het misschien nog doen ook. Voor sommigen zal dit niet voor te stellen zijn. Maar als je kinderwens zo groot is dan doe je er alles aan.

Inmiddels heb ik wat meer balans gevonden in wat ik wel en niet eet en drink. Maar het blijft best lastig. Vaak voel ik me schuldig als ik een wijntje drink. En ik probeer echt zo gezond mogelijk te eten. Maar dat lukt lang niet altijd met een drukte van werk, gezin en huishouden. Steeds neem ik me voor om meer tijd in te plannen om tussendoor ook gezond te eten. En zodra ik de bladen opensla met superfood en gezonde recepten word ik onzeker.

Oh jee het komt vast doordat ik niet gezond genoeg eet. ( Terwijl ik elke dag een gezonde en verse maaltijd op tafel zet). In plaats van dat ik daar al trots op ben moet het toch nog weer beter van mijzelf. Dus conclusie is. Wees wat trotser op jezelf en doe wat je kan doen. En eeehhhh maak je niet te druk zeggen ze dan 😉

Want als je de kinderwens maar helemaal loslaat dan komt het ineens vanzelf zeggen ze. Oh ja?! Wat zou ik ze graag geloven :-).

image

Familieweekend

Vorige week een druk familieweekend gehad. Het gevoel voor een tweede kinderwens kwam in alle hevigheid op. Omdat je de gelukkige familieleden met twee en drie kinderen samen ziet. Dat wil ik ook zo graag! Na een druk weekend en drukke week heb ik behoefte aan rust. Even alleen zijn.

De wens om een tweede kindje te mogen ontvangen is groot. Het is een gevoel wat niet minder wordt. Wel wordt de twijfel steeds groter. Zal het nog wel lukken? Moet ik het dan maar loslaten? Maar ik kan het nog niet loslaten. En kun je het wel loslaten?

De ergste pijn is al wat verdwenen de afgelopen maanden. Maar er blijft soms een gevoel van boosheid en onvrede de kop op steken. Wat maakt mij zo boos? De onmacht, frustratie dat het elke maand niet gelukt is. En dat ik niet weet waarom. Ik ben niet bij machte om iets te kunnen doen. Omdat ik niet weet wat.

Ik heb al talloze sessies, behandelingen, medicijnen geprobeerd. Ik heb er vele affirmaties en visualisaties op los gelaten. Maar nog steeds geen zwangerschap. Het lukt me niet om het te accepteren dat het misschien bij één kindje blijft. En nu verontschuldig ik mij niet. Want sommigen hebben 2,3 of meer kinderen. En ja sommigen kunnen geen kinderen krijgen.Ik gun mijzelf nu om mijn gevoelens te uiten zonder mij schuldig te voelen. Zonder verantwoordelijkheid voor anderen te voelen.

Dit is wat ik voel. Dat hoef ik niet te verbloemen, weg te wuiven of erover heen te praten. Wat ik voel mag er nu zijn. Ik mag de brok in mijn keel voelen. Ik mag de tranen voelen branden. Ik mag met pijn in mijn hart kijken naar het cadeautje wat klaar ligt voor het tweede kindje. Ik mag hier op zondag in mijn eentje rouwen terwijl ik dit opschrijf. Ik mag jaloezie voelen. Ik mag met kussens smijten en gooien. Ik mag stampvoeten en gillen midden in het bos.

Net zoals ik vertederd en vol geluksgevoel mag kijken naar onze lieve dochter. En dat ik intens mag genieten van het samenzijn met ons drieën.

Kortom alles mag er zijn, ik mag er zijn met al mijn onzekerheden, wensen en gevoelens.

img_7563

 

 

Recept voor vertrouwen

Zo daar ben ik weer na een aantal maanden radio stilte. Nog steeds met een tweede kinderwens. Ik hoop nog steeds vurig op een tweede kindje te mogen ontvangen. Het is zo dubbel de blijdschap om onze eerste lieve meid van twee jaar en 4 maanden en tegelijk het verdriet omdat ik elke maand weer ongesteld ben.  Deze twee emoties wisselen elkaar in rap tempo af. Ik voel mij ook boos omdat ik mij onmacht voel. Ik kan controle zo moeilijk loslaten ik wil er alles aan doen om zwanger te raken. Maar ik besef weet dat ik het niet kan afdwingen.

Inmiddels al een paar keer bij natuurgeneeskundige geweest maar nog geen resultaat. Stiekem hoop ik dan op goed resultaat in de vorm van een zwangerschap. Maar nee helaas. Dat frustreert mij soms enorm.

Kon ik het recept voor zorgeloosheid en vertrouwen dat het goed komt maar eens vinden. Zodra ik het gevonden heb dan zal ik het graag met je delen :-).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wel of niet?

Dinsdag 12 januari

Vannacht slecht geslapen. Vanaf 3 uur wakker. Ik heb al een paar dagen het gevoel dat ik misschien zwanger ben. Ik heb rugpijn, rommelende darmen en soms buikpijn. Dat kwam met vlagen. En gisteravond voelde ik ineens veel minder tot niets meer. Dat zijn momenten waarop de moed in de schoenen zakt en ik nijdig wordt van de moeder naast mij bij de kassa met haar twee kinderen. Alles peace en vree en oh zo gezellig. Ik kan dat dan zo slecht hebben. Dan ben ik soms in staat om te gaan staan stampvoeten en potje te gaan huilen. Wanneer komt het moment dat ik dit gevoel eens los kan laten. Of is het de bedoeling om op z’n Mindfulls met aandacht te omarmen?!  Rationeel weet ik dat het niet zo veel zin heeft om erover na te denken of ik wel of niet zwanger ben. En soms denk ik gooi je hoop maar in de prullenbak want aan het eind van de maand ben je toch weer ongesteld. En toch blijf ik de vurige hoop en de daarbij behorende emotionele lading houden.

Het liefst kruip ik nu even op de bank om mezelf een knuffel te geven een kopje thee wat troostmuziek. Maar ondertussen roept de werkplicht. Wat zal ik doen. Zal mezelf een moment gunnen?

Veranderen

Ik lag vanochtend in bed. En de stress sloeg weer even toe. Kramp in de buik. Spanning die ik vaak heb na de ovulatie. Heel vreemd. Ik ga dan ook piekeren over het leven mijn werk ed. Vanochtend kreeg ik het inzicht dat ik mij wel wil richten op bedrijven die in een reorganisatie zitten of net een reorganisatie achter de rug hebben.

Ik ontdekte dat ik zelf eigenlijk ook in een reorganisatie zit. Er zijn namelijk twee grote veranderingen in mijn leven. De IVF trajecten zijn voorbij en ik mag het op de natuurlijke manier proberen. En met mijn werk merk ik dat het niet meer loopt. Vanwege veel nieuwe concurrenten, verandering van website en misschien dat er nog meer dingen spelen die ik op dit moment niet weet.

Hoe ga ik om met die veranderingen? Ik bedacht mij dat ik vanuit angst en trots heel hard ben gaan werken in de hoop nog klanten aan te trekken. Maar nu kan ik een driekwart jaar later concluderen dat het harde werken niets heeft opgeleverd. Ook is het zo dat ik er nog niet zwanger door geworden ben. Om het maar even kort door de bocht te nemen.

En nu is de eerste stap aangebroken. Stilstaan bij wat het met mij doet, deze reorganisatie. Wat voel ik erbij. Hierbij stilstaan vind ik best eng. Ik voel onmacht omdat de dingen niet lukken, onzekerheid over mijzelf of ik het wel goed doe en of ik wel genoeg mijn best doe, verdriet over het feit dat er een einde aan het succesverhaal is gekomen. Een einde aan het stuk veiligheid. De veiligheid van een IVF traject waar alles voor je geregeld wordt. De veiligheid van de klanten die haast vanzelf kwamen. Nu komt het erop aan dat ik het zelf mag gaan doen, dat ik in mijzelf durf te geloven en mijzelf ok vind zoals ik ben. En laat dat laatste nu niet mijn sterkste kant zijn.

Ook voel ik dat ik alle kanten op wil vliegen in paniek dat ik iets moet ik doen. Maar mijn lijf zegt nee geen energie meer. Deze heb ik afgelopen driekwart jaar verspilt ;-).

Dus rest mij nu de vraag wat te doen? Het antwoord is:

Stap 1 Stilstaan bij wat er is.

Stap 2 Waar heb ik nu behoefte aan. Om op deze manier weer op te laden en nieuwe energie te krijgen.

Stap 3: Ontdekken waar mijn kracht ligt wat ik graag wil gaan doen.

Stap 4: Begin met kleine stappen