Stil verdriet

Mijn partner kwam vorige week thuis. Hij zei: “ik kwam vriendin H tegen”. Ze gaat volgende week met zwangerschapsverlof. Bam. Die zit. Oh en ze heeft een enorme bolle buik. Jammer dat het bij ons nog steeds niet lukt hè zei hij.

Ik was blij dat hij zijn gevoelens ook met mij deelde en dat we hetzelfde erover denken. Het nieuws maakte me wel opstandig en onrustig merkte ik. Naar mate de week vorderde merkte ik spanning in mijn borstkas, keel en schouders. Ik voelde dat er wat gaande was maar kon nog niet precies duiden wat.

En ineens halverwege de week ontplofte ik van woede om een kleine futiliteit. De camera aansluiting voor de computer was verdwenen. Eigen schuld dikke bult. Tierend en vloekend liep ik door huis. Achteraf schaam ik me dood :-(.

Ergens voelde ik dat deze de boosheid helemaal niet maken had met een kabeltje van de computer maar met mijn kinderwens…. Vandaag kwam manlief thuis en gaf aan vriendin H weer tegengekomen te zijn. Hij zei: “nu is ze met zwangerschapsverlof en ze was lekkere kaasjes bij de kaasboer aan het halen”. En dat…. was de druppel die mijn emotionele emmer deed overlopen. Eerst tieren en mopperen en erna kwamen de tranen.

Zo verdrietig om elke maand af te wachten in spanning en weer een teleurstelling te moeten verwerken. Zo verdrietig dat ik ook zo graag een broertje of zusje wens voor onze dochter. Zo verdrietig omdat ik ook zo graag nog een keer zwanger wil zijn. Verdrietig omdat ik ook zo graag zwangerschapsverlof zou wensen. Mogen genieten van een paar dagen vrij en je kindje in je buik voelen. En vol spanning afwachten op je kindje.

Even later liep ik de woonkamer in en zag een grote knuffelbeer van mijn dochter. Deze heeft ze in de twee jaar nooit mee naar beneden genomen. En toevallig nu wel ;-). Ik pak de beer en huil tranen met tuiten. Alles mag er even uitkomen. Zo phoe dat lucht op. Ik kan zelfs weer een beetje lachen.  En straks als ik mijn dochter weer thuis is ga ik haar en manlief een hele dikke knuffel geven en zeggen hoeveel ik van ze hou.

stil-verdriet-tweedekinderwens

 

 

 

Advertenties

Zonde

Mmmhh even een kop koffie met een plaatje koek. Ik voel me een beetje slecht over deze zonde. Er wordt beweerd dat koffie slecht zou zijn. Dat je er niet zwanger door kunt worden of dat het een miskraam zou veroorzaken. Dus je begrijpt dat ik na 5 miskramen en jaren wachten wel onzeker wordt over deze “zonde”. En toch denk ik jammer dan. Want ik heb geen leven meer als ik overal op moet letten. Voorheen deed ik dit wel. Het gevolg was dat ik erg ongelukkig werd.

Maar ja je doet er alles aan. Als ik stront zou moeten vreten omdat dat helpt zou ik het misschien nog doen ook. Voor sommigen zal dit niet voor te stellen zijn. Maar als je kinderwens zo groot is dan doe je er alles aan.

Inmiddels heb ik wat meer balans gevonden in wat ik wel en niet eet en drink. Maar het blijft best lastig. Vaak voel ik me schuldig als ik een wijntje drink. En ik probeer echt zo gezond mogelijk te eten. Maar dat lukt lang niet altijd met een drukte van werk, gezin en huishouden. Steeds neem ik me voor om meer tijd in te plannen om tussendoor ook gezond te eten. En zodra ik de bladen opensla met superfood en gezonde recepten word ik onzeker.

Oh jee het komt vast doordat ik niet gezond genoeg eet. ( Terwijl ik elke dag een gezonde en verse maaltijd op tafel zet). In plaats van dat ik daar al trots op ben moet het toch nog weer beter van mijzelf. Dus conclusie is. Wees wat trotser op jezelf en doe wat je kan doen. En eeehhhh maak je niet te druk zeggen ze dan 😉

Want als je de kinderwens maar helemaal loslaat dan komt het ineens vanzelf zeggen ze. Oh ja?! Wat zou ik ze graag geloven :-).

image

Familieweekend

Vorige week een druk familieweekend gehad. Het gevoel voor een tweede kinderwens kwam in alle hevigheid op. Omdat je de gelukkige familieleden met twee en drie kinderen samen ziet. Dat wil ik ook zo graag! Na een druk weekend en drukke week heb ik behoefte aan rust. Even alleen zijn.

De wens om een tweede kindje te mogen ontvangen is groot. Het is een gevoel wat niet minder wordt. Wel wordt de twijfel steeds groter. Zal het nog wel lukken? Moet ik het dan maar loslaten? Maar ik kan het nog niet loslaten. En kun je het wel loslaten?

De ergste pijn is al wat verdwenen de afgelopen maanden. Maar er blijft soms een gevoel van boosheid en onvrede de kop op steken. Wat maakt mij zo boos? De onmacht, frustratie dat het elke maand niet gelukt is. En dat ik niet weet waarom. Ik ben niet bij machte om iets te kunnen doen. Omdat ik niet weet wat.

Ik heb al talloze sessies, behandelingen, medicijnen geprobeerd. Ik heb er vele affirmaties en visualisaties op los gelaten. Maar nog steeds geen zwangerschap. Het lukt me niet om het te accepteren dat het misschien bij één kindje blijft. En nu verontschuldig ik mij niet. Want sommigen hebben 2,3 of meer kinderen. En ja sommigen kunnen geen kinderen krijgen.Ik gun mijzelf nu om mijn gevoelens te uiten zonder mij schuldig te voelen. Zonder verantwoordelijkheid voor anderen te voelen.

Dit is wat ik voel. Dat hoef ik niet te verbloemen, weg te wuiven of erover heen te praten. Wat ik voel mag er nu zijn. Ik mag de brok in mijn keel voelen. Ik mag de tranen voelen branden. Ik mag met pijn in mijn hart kijken naar het cadeautje wat klaar ligt voor het tweede kindje. Ik mag hier op zondag in mijn eentje rouwen terwijl ik dit opschrijf. Ik mag jaloezie voelen. Ik mag met kussens smijten en gooien. Ik mag stampvoeten en gillen midden in het bos.

Net zoals ik vertederd en vol geluksgevoel mag kijken naar onze lieve dochter. En dat ik intens mag genieten van het samenzijn met ons drieën.

Kortom alles mag er zijn, ik mag er zijn met al mijn onzekerheden, wensen en gevoelens.

img_7563