Wel of niet?

Dinsdag 12 januari

Vannacht slecht geslapen. Vanaf 3 uur wakker. Ik heb al een paar dagen het gevoel dat ik misschien zwanger ben. Ik heb rugpijn, rommelende darmen en soms buikpijn. Dat kwam met vlagen. En gisteravond voelde ik ineens veel minder tot niets meer. Dat zijn momenten waarop de moed in de schoenen zakt en ik nijdig wordt van de moeder naast mij bij de kassa met haar twee kinderen. Alles peace en vree en oh zo gezellig. Ik kan dat dan zo slecht hebben. Dan ben ik soms in staat om te gaan staan stampvoeten en potje te gaan huilen. Wanneer komt het moment dat ik dit gevoel eens los kan laten. Of is het de bedoeling om op z’n Mindfulls met aandacht te omarmen?!  Rationeel weet ik dat het niet zo veel zin heeft om erover na te denken of ik wel of niet zwanger ben. En soms denk ik gooi je hoop maar in de prullenbak want aan het eind van de maand ben je toch weer ongesteld. En toch blijf ik de vurige hoop en de daarbij behorende emotionele lading houden.

Het liefst kruip ik nu even op de bank om mezelf een knuffel te geven een kopje thee wat troostmuziek. Maar ondertussen roept de werkplicht. Wat zal ik doen. Zal mezelf een moment gunnen?

Advertenties

Veranderen

Ik lag vanochtend in bed. En de stress sloeg weer even toe. Kramp in de buik. Spanning die ik vaak heb na de ovulatie. Heel vreemd. Ik ga dan ook piekeren over het leven mijn werk ed. Vanochtend kreeg ik het inzicht dat ik mij wel wil richten op bedrijven die in een reorganisatie zitten of net een reorganisatie achter de rug hebben.

Ik ontdekte dat ik zelf eigenlijk ook in een reorganisatie zit. Er zijn namelijk twee grote veranderingen in mijn leven. De IVF trajecten zijn voorbij en ik mag het op de natuurlijke manier proberen. En met mijn werk merk ik dat het niet meer loopt. Vanwege veel nieuwe concurrenten, verandering van website en misschien dat er nog meer dingen spelen die ik op dit moment niet weet.

Hoe ga ik om met die veranderingen? Ik bedacht mij dat ik vanuit angst en trots heel hard ben gaan werken in de hoop nog klanten aan te trekken. Maar nu kan ik een driekwart jaar later concluderen dat het harde werken niets heeft opgeleverd. Ook is het zo dat ik er nog niet zwanger door geworden ben. Om het maar even kort door de bocht te nemen.

En nu is de eerste stap aangebroken. Stilstaan bij wat het met mij doet, deze reorganisatie. Wat voel ik erbij. Hierbij stilstaan vind ik best eng. Ik voel onmacht omdat de dingen niet lukken, onzekerheid over mijzelf of ik het wel goed doe en of ik wel genoeg mijn best doe, verdriet over het feit dat er een einde aan het succesverhaal is gekomen. Een einde aan het stuk veiligheid. De veiligheid van een IVF traject waar alles voor je geregeld wordt. De veiligheid van de klanten die haast vanzelf kwamen. Nu komt het erop aan dat ik het zelf mag gaan doen, dat ik in mijzelf durf te geloven en mijzelf ok vind zoals ik ben. En laat dat laatste nu niet mijn sterkste kant zijn.

Ook voel ik dat ik alle kanten op wil vliegen in paniek dat ik iets moet ik doen. Maar mijn lijf zegt nee geen energie meer. Deze heb ik afgelopen driekwart jaar verspilt ;-).

Dus rest mij nu de vraag wat te doen? Het antwoord is:

Stap 1 Stilstaan bij wat er is.

Stap 2 Waar heb ik nu behoefte aan. Om op deze manier weer op te laden en nieuwe energie te krijgen.

Stap 3: Ontdekken waar mijn kracht ligt wat ik graag wil gaan doen.

Stap 4: Begin met kleine stappen

Boos

Maandag 4 januari

Ik voel mij onrustig omdat ik veel wil doen maar ook weer niet precies weet waar ik wil beginnen. Ik wil het huis opruimen, ik wil de administratie opruimen ik wil ideeën op papier uitwerken. Maar ergens blokkeer ik. Te weinig energie, te veel chaos in mijn hoofd en te weinig tijd voor alles wat ik graag zou willen doen. Want over een klein uurtje wordt de kleine meid vast weer wakker. Ik vind dat zo moeilijk dat ik minder tijd voor mezelf overhoud en ook minder tijd voor de dingen die ik zou willen doen.

Vanochtend nog een goed gesprek gehad bij de psychologe. Daar ontdekte ik dat er nog veel boosheid in mij zat. Dat kwam ineens naar boven en verraste mij nogal. Het luchtte wel op. Ik ontdekte dat ik vanuit mijn jeugd al veel dingen doe zonder dat ik dat zelf graag wil. Meer omdat ik anderen ermee wil plezieren. Dat werd mij ineens zo duidelijk. En ik was en ben er zo ontzettend klaar mee. Altijd maar denken aan anderen en zorgen voor anderen en daarbij slecht zorgen en denken aan mijzelf.

Nu is het de kunst om stap voor stap dit veranderingsproces door te gaan. Stil blijven staan bij mijn boosheid en stilstaan bij wat ik graag wil en ook bij wat ik niet wil. Dat laatste is voor mij geen makkelijk iets om te zeggen wat ik wil. Ik voel me dan vaak schuldig en ben bang dat anderen dat afwijzen of slecht, zwak vinden.

De kunst is nu om niet meer stil te staan bij de zwakte zoals ik dat denk maar bij dat wat ik wil en niet wil. Dan kom ik bij mijn kracht uit en verlies ik geen energie meer zoals nu wel gebeurt.

Een mooi voorbeeld was gisteren mijn broer die onverwacht langs wilde komen en daarmee mijn plannen veranderde. Ik wilde namelijk lekker nog even wandelen. Maar uiteindelijk lukte dit niet door zijn bezoek. Ook kreeg ik ongewenst weer een aantal spullen naar binnen geschoven waar ik helemaal niet op zat te wachten en was het bezoek koeltjes en niet echt gezellig. Later was ik helemaal lek en had ik geen energie meer. Door het gesprek vanmorgen werd helder dat ik het bezoek eigenlijk niet wilde maar ook niet durfde te zeggen dat ik er geen zin in had. En zo zijn er nog talloze voorbeelden te noemen waarbij ik mijn gevoel negeer en doe wat ik denk dat de ander graag wil.

Nu heb ik vanmiddag fijn even voor mijzelf gekozen. Ik gewandeld en schrijf dit nu op. Daar heb ik nou even zin in. En zo heb ik zin om een kop thee te zetten en het recept te maken wat ik al de hele vakantie wil maken. Zou ik het aandurven? Immers roept de to do lijst ook nog steeds.