Overgave

Gisteren is mijn menstruatie weer begonnen. Ik had even de hoop dat het nog zou lukken dit jaar. Maar durfde daar niet op te hopen. Ik ben er redelijk rustig onder. Inmiddels flink verkouden en moe door een verkoudheid. Heb dus ook niet zoveel energie om me druk te maken.

Ik liep vanmiddag in het bos en even voelde ik het verdriet en de onmacht en angst voorbij komen maar het zette niet door en was vrij snel weg. Ontken ik het dan? Of heb ik er vrede mee? Ik zag nog twee zussen voorbij lopen en wenste vurig dat Ella nog een zus of broer zou mogen ontvangen. Dat is iets waar ik over nadenk. En toch wil ik er niet teveel over nadenken. Ik kan het misschien erg vinden, maar vindt Ella het erg is de vraag? Ik mag niet voor haar gaan denken. Plus daarbij realiseer ik me dat ik alweer in de toekomst aan het denken ben. Dus weer terug naar het nu.

Ik hoop dat een dezer dagen de energie wel weer wat terug komt. Want zoals nu is het niet fijn. Ik heb vanmiddag even gelegen en na een aantal uur en wat activiteiten verder ben ik alweer moe. Ik heb daar toch zo’n moeite mee. Ik kan heel moeilijk in de overgave zakken.

Advertenties

Mooie inzichten

Zondag 20 december

Het zonnetje schijnt nu door het raam. Heerlijk even dat licht dat op me schijnt. Ik heb momenten van euforie, momenten van boosheid, momenten van inzichten en momenten van moeheid. Ik ontdekte net ook hoe vaak en veel ik voor anderen iets wil doen. Even mijn schoonzus bellen, mijn nicht bezoeken, kerstkaarten sturen, mails naar deelnemers sturen, facturen betalen. Het gaat maar door. Maar waar blijven mijn momenten? De momenten waarop ik ook overdag even iets fijns kan doen voor mijzelf.

Ik merk dat ik dit best moeilijk vindt om dit soort momenten voor mijzelf op te eisen. Het zijn ook momenten waarop ik de ruimte kan geven aan mijn emoties van afgelopen jaren. Alsof ik niet mag genieten van mijzelf. Gauw weer doorgaan met een andere taak en vooral niet voelen of stilstaan.

Van de week kreeg een mooi inzicht via de psychologe. Om elke dag even te stil te staan bij wat ik graag zou willen en waar ik behoefte aan heb. Ook kreeg ik het inzicht dat ik heel erg gericht ben op de toekomst. Op het behalen van mijn doelen die ik in gedachten heb. Onder andere het doel zwanger worden. Bedenken wanneer ik zwanger ben en wat ik kan doen om zwanger te raken. Ze gaf als advies aan om steeds als ik merk dat ik weer groots wil denken in de toekomst om terug te gaan naar het hier en nu. Te bedenken wat zou ik nu willen, wat heb ik nu nodig?

En dat ik mijn doel ook kan behalen met kleine stapjes. Dat het niet gelijk groots hoeft te zijn. Maar dat kleine stapjes al voldoende zijn. Het mooie en  grappige is dat ik dit al jaren tegen mijn cursisten roep over het toepassen van Mindfulness en hun wensen.
En grappig is ook dat een cursist deze week aan het einde van de training zei: ik heb geleerd om meer in het nu te zijn, vriendelijker voor mijzelf te zijn en meer te zijn in plaats van maar steeds te doen. Ooohhh laat dat nu precies het advies zijn wat ik van mijn psychologe deze week kreeg.

Nu kan ik denken dat ik een slechte trainster ben omdat ik het zelf nog niet eens beheers. Maar ben mild voor mijzelf. Ik beheers het al op heel veel vlakken. Maar op het vlak van kinderwens weet ik van mijzelf dat het een enorme uitdaging is om mild en mindful te zijn. Want de emoties als pijn en verdriet zijn zo scherp en diep dat zelfs voor mij als beoefende Mindfulness trainster het moeilijk is om Mindfulness hierbij toe te passen. Zo leer ik gelukkig iedere dag ook nog weer bij :-).

De sneltrein is gestopt

Zaterdag 12 december
Al een paar dagen niet meer geschreven. Zo gaat dat soms dan heb ik ineens geen tijd meer. Of ik gun me geen tijd. Deze week erg druk geweest met veel afspraken. Onder andere bij een psychologe. Best wel eng om mijn gevoelens te delen met iemand. Ik voel mij vaak ook schuldig als ik over mijn tweede kinderwens spreek. Zo van ik moet niet piepen ik heb al een kleine mooi meid. Ook tegenover mensen die geen kinderen hebben vind ik dit heel ondankbaar.

In het gesprek kwam naar voren dat ik samen met mijn lieve man al 6 jaar in de rijdende sneltrein zit. En ook ontdekte ik hoeveel er gebeurd is in die 6 jaar. Miskramen, mislukte IUI pogingen, 1 gelukte IVF poging, 1 mislukte terugplaatsing van een tweede embryo, 1 mislukte IVF poging voor een tweede en een week erna het nieuws van het ziekenhuis dat vanwege leeftijd, statistiek en kans op infectie bij punctie ze niet meer verder wilde. Via de natuurlijke manier meer kans zeiden ze.

In eerste instantie was ik blij dat zij het besliste en niet wijzelf. Maar nu een paar maanden later voelt het nog steeds raar. Die kloot statistieken wat heb ik daar toch een gruwelijke hekel aan en wat word ik er verdrietig ervan. Ik ben gewoon een nummer in de statistiek. Zo van: je bent te oud en ga maar, daag zoek het verder maar uit. Enige begeleiding erna ho maar.

Ik was opgelucht. De sneltrein was eindelijk gestopt. Hè hè eindelijk rust. Ik zou eindelijk kunnen genieten, alles loslaten en verder leven en het beste ervan hopen. De afgelopen maanden was ik nog redelijk optimistisch en hoopte dat de statistieken zouden kloppen en ik binnen drie maanden op de natuurlijke manier zwanger zou zijn. Maar nee niets daarvan.

Ondertussen stortte ik mij op mijn werk. Mijn werk was belangrijk, mijn bedrijf moest weer opnieuw op poten gezet worden nadat het door mijn provider van de wereld was gevaagd. Ook schoot ik in de please rol om zo goed mogelijk voor iedereen te zorgen.

En mijn eigen gevoelens negeerde ik terwijl ik heel goed voelde wat de bedoeling was. Namelijk stilstaan bij deze grote klap, bij dit verlies. Het verlies van kansen ja ja daar zijn de statistieken weer. Maar ook het feit dat mijn eicellen niet goed waren moffelde ik onder het tapijt. Ik dacht heel mindful in het nu te zijn. Dat was ik ook maar met mijn kop in het zand. Oftelwel gevoelens waren er zogenaamd niet.

Op de automatische piloot doorgaan, positief zijn, mijn best doen om zwanger te raken, focussen op goed resultaat. Maar het jammere is dat je daardoor afgesneden raakt van jezelf. En dat is wat ik ook steeds meer voelde. Ik voelde mij afgesneden van mijn gevoel, ik voelde mij een zombie. Mijn energie nam af, vermoeidheid sloeg toe en langzaamaan verloor ik de het plezier in mijn leven.

En nu zit ik op de bank de regen tikt tegen het raam. Ik heb net wat tranen gelaten in de keuken. Dat voelt al iets lichter. Maar in mijn hart voel ik nog steeds verdriet, stilte en toch ook nog liefde. Gelukkig maar.

Dat is wel iets wat ik van de Mindfulness en anderen geleerd heb. Om mild te zijn voor mijzelf. Dat houd mij overeind. Want het liefst zou ik ineen willen zijgelen en vele jaren verdriet eruit willen huilen.

Om te huilen

28-11-2015
Zo dat was een pittig dagje maar wel leuk. Vanmiddag naar een jarig nichtje geweest samen met mijn dochter. Ik er al naartoe werken dat ze niet te laat het bed in ging voor de middagslaap. Eerst ging ze nog zingen, praten en rommelen. Vervolgens was het even stil om een half uur later weer volop te praten en te doen. Maar een poepluier is natuurlijk ook niet fijn. Maar ondertussen wilde ze niet meer gaan slapen. Dus toen maar wat eerder naar de verjaardag.

Onderweg nog even een benauwd moment. Ze zat zo raar glazig te kijken dat ik bang was dat ze weer oververhit raakte. Is al eens eerder gebeurd en dat is heel eng want dan vallen ze zo weg. Dus ging er gauw ergens af om vestje uit te doen. Het blijft toch zoeken wat je wel en niet in de autozitje aandoet want het ding ventileert niet tot nauwelijks.

Onder het rijden door voelde ik vermoeidheid en speelde nadere datum van menstruatie door mijn hoofd. Het is net of ik niet helemaal bij mijn gevoel kan komen. Maar in de verte voel ik steeds opstandigheid en boosheid. Maar erom huilen lukt bijna nooit. Terwijl het wel om te huilen is. 5 jaar lang proberen. En nu inmiddels ook alweer 1 jaar proberen. Steeds maar weer hopen op tekenen van een zwangerschap.

En als ik dan geboorteverhalen lees vanochtend in het blad Ouders van Nu dan zit ik wel bijna te janken van ontroering maar ook verdriet dat het bij ons nog steeds niet is gelukt. Dan is dat verlangen even zo aanwezig.

Ik heb het idee dat ik een zetje in de rug nodig heb om mijn tranen toe te laten. Mooie muziek, een ontroerend artikel. En ik denk dat ontspanning ook een rol meespeelt. Maar ontspanning ontbreekt nogal eens. Vandaag ben ik ook de hele dag doorgegaan. Huishoudelijke klussen met de kleine wandelen, lunchen, de kleine naar bed, flesjes wassen, kleine uit bed, aankleden, engelengeduld hebben omdat ze in de nee en wegren fase zit. Dus vertrekken kost veel tijd.

Het is wel heel fijn lief dat mijn lieve partner heerlijk had gekookt toen ik thuis kwam.

Zo en nu gaat de computer uit en ga ik even heerlijk ontspannen met een goed boek en mijn lieve man erbij. Welterusten voor straks.

Waarom dit blog?

27-11-2015

Wat doet slaap een hoop. Ik voel me vandaag een stuk beter. Gisteren fijn met een vriendin gepraat over het IVF traject en alle emoties en dingen die erbij komen kijken. Fijn om het erover te kunnen hebben zonder dat je rare antwoorden krijgt die kwetsen of dat je oplossing aangedragen krijgt waar je niks mee kan.

Ik merk dat het best moeilijk is om met aandacht te luisteren en niet te willen invullen of verzachten. Simpelweg alleen maar luisteren met aandacht, herhalen wat iemand zegt dat is al heel fijn. En wanneer de ander hulp of advies wil, dan pas dit verstrekken.

Het grappige was ook dat ze aangaf dat je steeds van die eik momenten hebt waarop je hoopt zwanger te zijn. Dat herken ik heel erg. Zo’n eik moment is je eigen verjaardag of voor het einde van het jaar. En als ik dan niet zwanger ben dan voel ik vaak teleurstelling, onmacht. Ik weet dat het geen zin heeft om daar over te treuren maar toch gebeurd het. Het steeds weer verder loslaten en soms echt rouwen en erna weer vol goede moed verder gaan.

Ik voel steeds mijn buik rommelen en mijn buik voelt wat strak. Toch heb ik niet het gevoel zwanger te zijn. Al hoop ik dat vurig van wel. Soms kan ik wel janken van de spanning, het verdriet. De lange adem die je moet hebben, de onzekerheid of het wel of niet lukt. De machteloosheid dat het iedere keer misgaat. Elke maand ben ik er toch mee bezig hoe ik het ook wend of keer.

Ik merk dat de emoties onder de oppervlakte aanwezig zijn. Gisteren ontdekte ik waarom. In januari een miskraam. Ik hoopte zo op een verjaardagscadeau. Wat heb ik gehuild dat het weer niet goed ging. In mei een een terugplaatsing. Ik kreeg een mooie foto met onze tweede embryo mee naar huis. Wat heb ik gewenst, gehoopt en gestaard naar de foto. Maar helaas mocht dit embryootje het niet worden.

In augustus vol goed hoop begonnen aan een nieuwe poging. En toen ineens het telefoontje op maandagmorgen, de eicellen zijn niet goed. En een week later het bericht van het ziekenhuis we bieden geen nieuwe poging meer aan. Want je kan zwanger worden en de kans is dan groter en het gevaar voor infectie bij een punctie is een belangrijke afweging. Ergens begrijpelijk maar toch moeilijk te verkroppen. Immers in 5 jaar wel 4 zwangerschappen maar alle 4 eindigde in een vroege miskraam. En de enige IVF poging was direct raak. Dus ik vind het moeilijk te geloven dat de kans bij een natuurlijke bevruchting groter is.

Nu zijn we een aantal maanden verder en merk ik dat het echt durven voelen van de pijn en het verdriet nog niet aan de orde is gekomen. Druk, druk en doorgaan. Maar nu kloppen de emoties steeds weer van knock knock ik wil aandacht.

Daarom schrijf ik graag om alles de ruimte te geven en hopelijk voor andere een inspiratiebron en ondersteuning te zijn. Ik merk immers hoe fijn het is om het te delen en erover te praten.